Hangende Gedichten, Poëzie van de Duisternis
Hangende gedichten, of mu’allaqat, zijn zeven gedichten geschreven in de pre-islamitische periode. Het waren lange, in drie stukken verdeelde gedichten: de proloog ging over de liefde, het middenstuk ging over het reizen en het slot was de lofrede. De thema’s van de mu’allaqat waren ook steeds dezelfde: liefde, wijn en oorlog. Voorwaar, nog steeds heel actuele thema’s. Deze gedichten werden aan de qaba gehangen als symbool van erkenning van de beste dichters en woordvoerders van de verschillende Arabische stammen. De islam heeft deze gedichten ‘Poëzie van het tijdperk van de duisternis’ genoemd.
Het belang van deze gedichten én van de dichters, was in die tijd ontzettend groot. De dichter was namelijk geen artistieke marginaal met een teveel aan dromen die in een klein hoekje zich met niets anders bezig hield dan met schrijven. Nee, de dichters van de mu’allaqats namen zeer actief deel aan de maatschappij, tot in de hoogste rangen. De dichter was een strijder die vocht om de belangen van zijn stam te verdedigen. Hij was dus zeer voornaam en het woord had een magische kracht. Poëzie was macht. Het schrijven van poëzie was dan ook niet zomaar een vorm van tijdverdrijf, een gedicht moest invloed uitoefenen op de gang van zaken.
Maar de mu’allaqats werden geschreven in lang vervlogen tijden. Op welke manier zijn mu’allaqats vandaag nog relevant? Wel, los van het feit dat de thema’s in de mu’allaqats nog steeds een inspiratiebron zijn voor vele dichters, zit er een element in de gedichten waar wij allemaal mee te maken hebben: het reizen.
Voor de strijder-dichter van weleer was het een noodzaak om weg te gaan, om te reizen. Het maakte deel uit van zijn initiatie. Na het overwinnen van zijn zwaktes en het doorstaan van de zwaarste beproevingen op reis, werd hij thuis ontvangen als een held.
Net zoals in de pre-islamitische periode zijn er vandaag nog steeds mensen die genoodzaakt zijn om te reizen, om zich te verplaatsen, om hun zwaktes te overwinnen en om zware beproevingen te doorstaan. Maar anders dan de dichters vroeger, worden deze ontelbare vluchtelingen niet onthaald als helden, worden ze niet met alle lof overladen.
Abdelmalek Kadi (acteur, regisseur), Amid Chakir (acteur) en Pierre Vaiana (muzikant/componist), drie mensen die op hun eigen manier een ‘reis’ hebben moeten ondernemen, schreven zelf een mu’allaqat en trekken daarmee een lijn van de pre-islamitische periode naar het nu en kijken naar de parallel die er bestaat tussen de dichters van toen en de vluchtelingen van vandaag: de waardigheid van mensen die ver weg van hun thuis, vrienden en familie, op zoek zijn naar hun idealen. Wat deze drie artiesten bindt, is dat ze alle drie een product zijn van de migratie uit Marokko en Italië.
Elk jaar, op de laatste donderdag van de maand januari vindt in Nederland en Vlaanderen de gedichtendag plaats. Moussem grijpt deze traditie aan om een originele productie te maken rond poëzie van hier en van elders. In 2010 lanceren we het eerste project onder de titel ‘Hangende Gedichten, Poëzie van de Duisternis’.
Regie: Abdelmalek Kadi
Tekst: Abdelmalek Kadi, Amid Chakir en Pierre Vaiana
Acteurs: Amid Chakir en Abdelmalek Kadi
Muziek: Pierre Vaiana, Carlo Rizzo et Fabian Fiorini.
Wikipedia heeft bijzonder veel uitleg over de Mu'allaqats, zij het wel in het Engels.
www.myspace.com/moussem_hangendegedichten
Maar de mu’allaqats werden geschreven in lang vervlogen tijden. Op welke manier zijn mu’allaqats vandaag nog relevant? Wel, los van het feit dat de thema’s in de mu’allaqats nog steeds een inspiratiebron zijn voor vele dichters, zit er een element in de gedichten waar wij allemaal mee te maken hebben: het reizen.
Voor de strijder-dichter van weleer was het een noodzaak om weg te gaan, om te reizen. Het maakte deel uit van zijn initiatie. Na het overwinnen van zijn zwaktes en het doorstaan van de zwaarste beproevingen op reis, werd hij thuis ontvangen als een held.
Net zoals in de pre-islamitische periode zijn er vandaag nog steeds mensen die genoodzaakt zijn om te reizen, om zich te verplaatsen, om hun zwaktes te overwinnen en om zware beproevingen te doorstaan. Maar anders dan de dichters vroeger, worden deze ontelbare vluchtelingen niet onthaald als helden, worden ze niet met alle lof overladen.
Abdelmalek Kadi (acteur, regisseur), Amid Chakir (acteur) en Pierre Vaiana (muzikant/componist), drie mensen die op hun eigen manier een ‘reis’ hebben moeten ondernemen, schreven zelf een mu’allaqat en trekken daarmee een lijn van de pre-islamitische periode naar het nu en kijken naar de parallel die er bestaat tussen de dichters van toen en de vluchtelingen van vandaag: de waardigheid van mensen die ver weg van hun thuis, vrienden en familie, op zoek zijn naar hun idealen. Wat deze drie artiesten bindt, is dat ze alle drie een product zijn van de migratie uit Marokko en Italië.
Elk jaar, op de laatste donderdag van de maand januari vindt in Nederland en Vlaanderen de gedichtendag plaats. Moussem grijpt deze traditie aan om een originele productie te maken rond poëzie van hier en van elders. In 2010 lanceren we het eerste project onder de titel ‘Hangende Gedichten, Poëzie van de Duisternis’.
Regie: Abdelmalek Kadi
Tekst: Abdelmalek Kadi, Amid Chakir en Pierre Vaiana
Acteurs: Amid Chakir en Abdelmalek Kadi
Muziek: Pierre Vaiana, Carlo Rizzo et Fabian Fiorini.
Wikipedia heeft bijzonder veel uitleg over de Mu'allaqats, zij het wel in het Engels.
www.myspace.com/moussem_hangendegedichten
Beelden
|
|
Video's
|
|