Arabische Liefdespoëzie
Op 14 februari wordt in de Westerse wereld sinds vele eeuwen Sint Valentijn gevierd. Koppels verklaren elkaar op die dag opnieuw de liefde, mannen verleiden vrouwen op wie ze verliefd zijn met kleine of grote attenties en alleenstaande vrouwen die op zoek zijn naar de ware liefde zijn op die dag extra ontvankelijk voor avances en complimentjes.
De ideale manier om alle mogelijke vormen van liefde te uiten, is literatuur. Nergens wordt de liefde zo bezongen, verheerlijkt maar ook uitgespuwd als in proza en poëzie. Het schrijven van flinterdunne liefdesgedichtjes of het zich verliezen in een van adjectieven zwangere tekst, zijn op Valentijn de communicatiemiddelen bij uitstek.
Maar ook de grootste literaire meesterwerken zijn gemaakt in de naam van de liefde. Want hoe mooi is de mooiste vrouw als zij minutieus beschreven wordt met woorden die zoet zijn als honing en klinken als de meest sprankelende muziek? Hoe diep voel je de pijn van de verloren liefde, beschreven in een gedicht waarin het verlies haast vleselijk wordt? Hoe scherp snijdt de hartstocht die in woorden gegoten is? Hoe subtiel, maar o zo opwindend, is de erotiek als hij in verzen gesuggereerd wordt?

Liefdespoëzie is van alle tijden en wordt beoefend over heel de wereld. Zo ook in de Arabische cultuur. Het wordt al wel eens vergeten, maar al eeuwen lang bezingen Arabische auteurs de liefde én de erotiek in al hun facetten, vaak onverbloemd en zonder taboes. De Arabische liefdespoëzie behoort tot de meest passionele en hartstochtelijke literatuur die ooit geschreven is.